elbette ki; 
tutsam ellerini daha güzel olur hayat.fakat
aşk denen bilge 
açtı en büyük sırrını
kendi gönlüme sarılmayı öğretti
gelişinle bir bahar devinir sinemde evet
ama koymuyor artık hiçbir ayrılık nihayet

yüreğim, her aşkta, 
yıllanan sıcak şarap beden küpümde
ve ben, 
soğurdukça kendimi, taşıyorum kabımdan
o ser hoşluk ki; benzemez hiçbir sarhoşluğa
yüzüyorum aşkın da ötesinde 
derin sevi denizinde...

Ulaş YÜKSEL

Yalnızlığın yumuşak, ipeksi elleri vardır, buna rağmen güçlü parmaklarıyla kalbi kavrar ve canını hüzünle ağrıtır. Yalnızlık, ruhani yücelmenin olduğu kadar, hüznün de yandaşıdır.

Kırık Kanatlar, Halil Cibran

hüzün yakışıklıdır 
keder çirkin güzel
gam kapılardan ırak
düşman başına desem inanma

fazlası kalbe zarar !

üç oluklu bir köy çeşmesi bu
ne zaman yıkasam ellerimi 
çok geçmeden alnım ışır 
koynumdan bir güneş yükselir

Ulaş Yüksel

kanını işler bu yarasalar canını
insan hayatı ne ki; ne ki yerin üstü
yerin altı; ölülerini işler, böyle döner
böyle döner bunların kanlı çarkı

bir halkın kurtuluşu felan değil bu
soktuğun kumdan çıkar artık kafanı
görmüyor musun kaynıyor yerin altı
simsiyah akıyor artık bu coğrafyanın kanı

Ulaş Yüksel

ne zahmetlere girildi
ne kabuklar kırıldı
deldi taşı sabırla
çelikten sert

her şeyden kutsal
şu insanın emeği 

doldu çakmağa yedi kat yer, 
urdu çakmak taşını yalım yalım
ışk oldu emek düştü ocağa. aş oldu
var mı bundan daha tatlı sofra 
emekten daha leziz nimet

öpte başına ko ufaklık
döl tutsun usunda bu bilinç
ekmek değil o...
o emek.


Ulaş YÜKSEL

-

teknesinde kapitalizmin ezmeye üzüm gerek
kanın o senin, kadehteki emek
zevk ile riyanın koynunda,
o salyalı ağızlarda ...

besmele o dudaklarda bir iğreti
ve sen ey !
rahman ve rahim olanın alınteri
ne zaman yırtacaksın bu kara perdeyi
binlerce yıllık bilinç
uyan !

Ulaş Yüksel / Ilımlı Kapitalizm

kim demiş ayrılıklar kanatır diye
o yakınlıktı asıl, bizi mahveden

hürrriyetin diğer adıdır ayrılık canımın içi
kırılması gerekir zincirlerin bazan

kendi iç ülkene göçtür bunun adı
kendinle buluşmak şöleni

bak... acı yok !
iyi yokla kendini. acı yok

Ulaş Yüksel

düşürme yüzünü gönlüm ey !
boşver, karartma aynanı artık
hüzün sende çok çirkin duruyor
her şey yolunca akar
bilirsin bunu pekala

bulanıyorsa suyun ayır yolunu
ne sen yorul artık ne gark olan çırpınsın
selam deyip akalım tevezu ile 
nasılsa aynı denize dökülür kalblerimiz

Ulaş Yüksel

bir salıncak var gündüzleri bindiğim
eğlendirir parktaki tüm çocukları
mecbur ki; henüz hazır değil bir çoğu
bir salıncak var gündüzleri bindiğim
geceleri zincirsiz sallandığım...

Ulaş Yüksel

bu gece,
şimdi birazdan
cehennemin dibinde değil
bir madenin o dipsiz karanlığında uyuyacağım, 
hem de hiç uyanmamacasına 
''madenciliğin fıtratında var'' denilen o kara ölümle koyun koyuna

yeni Türkiye'ymişya, 
sözde bitmişya fukaralık bu memlekette...
ıpone'undan okursun bu son sözlerimi artık 
çıplak kıralın kapıkulu ey !

kızgınım sana evet
ama kalbimdeki bu öfkeyle gitmek istemiyorum.deymezsin 
öyle karardı ki artık ellerin deymezsin
öyle körsün ki deymezsin
kanım tüter bacandan 
öyle kurumuş ki kalbin.deymezsin

ama yine de iyi geceler, 
yine de iyi uykular, 
yine de
yine...

şimdi söndür ışığımı da
vicdanında boğulayım
sırla, rahat uyuyayım..

'Ulaş Yüksel

ordularıyla ve silahlarıyla öğünen değil 
bunlardan utanan bir insanlık düşlüyorum

Ulaş YÜKSEL

Ve biz unutmadıkça 
ve siz unutmadıkça
geçmişin kirinden silkinip 
her şeye bugün başlamadıkça
hiçbir gün silinmeyecek yüreğimizin karası

Ulaş Yüksel

şimdi Karatepe de 
bir türkmenin daha ahı yükseliyor göğe
ve sen kürtçe gülüyorsun için için
çünkü türkçe gülenler olmuştu acına

ikinizinde canı cehenneme...

Ulaş Yüksel

darbe planlıyorum
şiirimi bileyliyorum
gönlümün dehlizlerinde
saplamak için hayasız iktidarın 
hayalarına kanırtarak
iktidarsızlaştırmak niyetiyle

Ulaş Yüksel

kelama gelmeyen kadınları sevmek gerekiyordu 

iki satır arasına hatta hiçbir kitaba sığmayan 

.

gayet tabii tek bir söz etmeden de sevebilir insan

hem öyle derin, suskunluğun tüneklerinde

.

başka bir türkçe ile 

kürtçe de sevebilir öyle 

hurfsuz harfsiz..

Ulaş Yüksel 27 Ekim 2014

göğe kadar kurşun sıkan 
faşist bir erkin elinde
tavanı delinmiş bir vatan bu
yırtık çarşaf denizleri 
hürriyet esmeyen imbat 

Ulaş Yüksel

ah o kabus; 
sütünü ben içmedim çocuk
ama ağzı kan kokuyor hepimizin ...

Ulaş Yüksel

demiri sürdüm hâra
tüter başımda sevda
aşk ataştan göynek
medet dilerim mevla

suyunu vermeyince
leylaya varmıyınca
demir tava gelmiyor
koynunda olmayınca

Ulaş Yüksel

sence olacak mı dersin
bence olmayacak
ne senin kuyruk acın 
ne benim evlad acım
hiçbir şey unutulmuyor
sadece kabuk bağlayacak

Ulaş YÜKSEL

tam bir dibe vuruş gerekli
kelimeleri birbirine ulayamadığım, aşı tutmayan
halimi anlatamayacağım öyle derin bir yangın 
ki; son kez küllerini birktirmek için 
tunçtan bir kavonozda

asırları aratmayan 
bir kaç saatte olabilir bir kaç gün de 
sabrım kalmadı artık aziz
ince hastalık, 
büyük veba ''ertelemek''

ağzını sıkıca kapa 
mısra düşmesin bir süre dudaklarından
belki bir şiir okurum sonra da
kabuğu çatlar cevizin ansızın
o ince zarıda yırtılır belki yokluğun

yine yeniden 
yaratmak kendimi en baştan 
kendi ellerimle bu kez 
bu son ölüm olur artık kimbilir
ilk dirilme hiç ölememecesine bu kez

sularım bulansın istemiyorum artık aziz
tam bir dibe vuruş gerekli 
artık ölmek istemiyorum

Ulaş YÜKSEL

kaç cenge girdim, 
kaç öldüm dirildim

bak, 
boza çalar saçlarım
artık çok yorgunum.

bilirsin... 
bir kurdu, 
ancak içindeki kurt yiyebilir.

şimdi söz ver bana, 
düşürme şurama hiçbi'gün 
o amansız ikirciği

asla !
bakma böyle delişmen baktığıma
asla kıyamam ben bir cerene
kursağımda ki zehir karışır kanıma da
ne yapsan yine de dişim geçmez etine

seviyorum...
çünkü seviyorum.

Ulaş YÜKSEL

koca bir ormanın, 
o iştahlı gürültüsünü taşıyor gözlerin
öyle bakma, 
çok olmadı sürüden ayrılalı, 
gayb'olurum
birazdan ay çıkar, sıçrarım ansızın
dalarım birazdan gözlerinin halkasından içeri

kaç cenge girdim, 
kaç öldüm dirildim. yorgunum
bir kurdu, ancak içindeki kurt yiyebilir bilirsin 
ve ne yapsan dişim geçmez etine. seviyorum
söz ver bana, 
düşürme sen de içime diğerleri gibi
o amansız ikirciği

Ulaş Yüksel

garip bir öyküyüz biz
kitaplara sığmayan
okuyanı az,
anlayanı daha az
peki dert mi bu 
asla !

böyle de olur
böyle de olur

Ulaş Yüksel

Aşkı anlatmak akla yaslananların işi
oysa aşk akıl fin/canını kırmış erlerin işidir.

Ulaş YÜKSEL

bir şey öğrendiğimiz felan yok
tüm öğrenilenler yalan 
hatılıyoruz sadece 
kadim bir bilgiyi;

bak gör, nasıl sever İNSAN

'Ulaş Yüksel

kanını işler bu yarasalar canını
insan hayatı ne ki; ne ki yerin üstü
yerin altı; ölülerini işler
böyle döner bunların kanlı çarkı

Ulaş Yüksel. / Petrol Bekçisi -2

bir halkın kurtuluşu felan değil bu
çıkar artık kafanı soktuğun o kızgın kumdan
görmüyor musun yerin altı kaynıyor
siyah akıyor artık bu coğrafyanın kanı

Ulaş YÜKSEL. / Petrol Bekçisi

-

- KOBANE

Bir film izliyor bir kaç kürt çocuğu
dayanıp kahvehanenin buğulu camına
Dayanamayıp ben de katılıyorum aralarına
Ses yok ama olsun, ziyanı da yok hani
biz uydururuz bir şeyler nasıl olsa
Mavi bir gökyüzü yorganımın altında
serde şaiirlik var hem, çocuğum daha

Suyun karşı yakasına geçirmeye çalışıyor kuyruklu bir piyanoyu
portakal sandıklarının arasında meksikalı kaçakçı
Gemi yan yatıyor birden, dağılıyor suyun yüzüne piyanonun tuşları
Derken bir şarkı tutturuyor hep bir ağızdan nehrin şişman kurbağaları
Ellerimden kayan bir kavanoz gibi dağılıyor o kürt çocuğun düşleri

Ve nerden, nasıl, keskin bir portakal kokusu çalınıyor burnuma
ya ben filmin içindeyim, ya böylesi şaşırtan bir tesadüf
Boya sandığım, kararan ellerim, on üç yaşım ...
Üşüyorum, sızlıyor burnumun direği
Babam düşüyor ansızın usuma,
ansızın bir ülkenin yarısı...

Ulaş YÜKSEL / Kobane

Hiç ısınmadı elleri / ondan böyle şiire yakın oturması / U.Yüksel

yol kendi içine kıvrıldı...
ne kadar uzasa da voltam
hep aynı avluda buluyorum kendimi
ah! bu nasıl esirlik böyle

bir ayağı hürriyet, prangalı diğeri
nasıl oluyor da gülerken gözüm 
içimde bir keder oğullanıveriyor 
böyle anlık ve derin...

derken usuma düşüyor Barış çocuk
havalanıyor uçurtma minicik ellerinden
mavi gökle sevişiyor ipin ucunda kalplerimiz
avluda yine hüzün

kan sızıyor göğün sarkacından
kırmızıya boyanıyor avlu 
vurmasınlar uçurtmayı !
ah! ellerimiz yine kan

Ulaş YÜKSEL / Madalyon

bazı kadınlar var ki azizim 
onları hep güldüreceksin
güldüreceksin ki yüreğin büyüyecek
onların yüzünde hüzün bir mahşer yeri
güldüreceksin ki kıyamet hiç kopmayacak

bazı kadınlar var ki azizim
onların eli hep bir yetimin başını okşar
onların yüzünde hüzün tarifsiz bir şevkat
dokunma onlara... öylece seyret
seyret ki; yıkansın merhametin suları ile yüreğin
onların yüzünde hüzün ömre anlam, kalbe cila

Ulaş Yüksel

dokunmamışın hiç bir kadının 
uzanıp bakışlarından yüreğine

ellerin kurusun be adam
kendini ağaçtan sayarsın birde

'Ulaş Yüksel

-BAYRAMINIZ KUTLU OLMASIN !

koyunları sayarken kuzuların sessizliğinde
uykuyla güreş tuttuğum bir an kan ter içinde 
kara bir koyun sokuldu yorganımın altına
Suriye'li bir çocuğun ıslak bakışlarıyla
sadece gözleri seçilen kara bir koyun
sessizce fısıldıyordu titreyerek

- sakla beni...
- tekbir getirip kıyacaklar bize 
- ne olur sakla beni.

U. Y. / TEZKERE / KURBAN

kaç kez vuruldum aynı yerde. daha da vurulabilirim 
kimden miras bu kabuk tutmayan yaralar bize

Ulaş Yüksel

bir kırılmanın daha eşiğindeyim yine
bakalım hangi dağın ardından doğacak güneş
başlarını kopardığım kuşlar dönüyor bir bir 
İnSAnın nefesini taşıyarak bu kez kanatlarında
kaftan kafa anka ey! gel, kon sadrıma

bütün haşmetiyle dans ediyor
şuh sesiyle şarkılar söylüyor gelenek. bu son şenliği
mavi gözlü bir çocuk parmağını emiyor usumun rahminde
yıkanıyor zihnim doğum sularıyla. arı, saf, tertemiz
gebeyim, yüklüyüm ey Meryem! 
dokuz doğuyorum yine

'Ulaş Yüksel / Çarmıh

göğe benzer yüreğin  
benim ellerim deniz
kuşlar uçar senin yüreğinde 
ellerimde balıklar oynaşır benim

çok benzeriz aslında 
halkları başka başka olsada 
ikimizde daha çok mavi
daha çok insan ikimizde

göğe saçılıyor ellerinin murekkebi
suya düşüyor ellerim sevdayı
ağıyor  göğe yüreğimin yükü
menevişleniyor suda yüzün

renkleri birbiriyle sevişen
o belirsiz berzahta buluşur mu dersin
Ebem kuşağında, bir gün ellerimiz

kimbiilir... 
bir yağmurla belki
karışır göğe balıklar
belki kuşlar suya iner 
uzansam o büyük boşluğa ki
arayı ancak bir aşk doldurur

tutar mısın ellerimi o vakit
iyi düşün bunu, bir daha düşün
ne varsa ellerimizde var
öyle mavi ellerimiz...

'Ulaş Yüksel

beni daha çok sözcükler yaralar 
dönmedolap desen mesela
içimde bir panayır kurulur
kalbim bir çocuğu avutur

'Ulaş Yüksel

şairin ellerinde çoğalır söz
onun kalemiyle çağını aşar mana 
paylaşır dişe deymeyen bir ekmeği 
hokkada kaynar mürekkep öyle sıcak
doyurur sevgiden mahrum kaç yetim yüreği
çağlar, durmaz kalemi, bir nehir ağzı gibi taşkın.

Ulaş YÜKSEL / K/ALEM

elbette aşkla geçilir 
aşkla gelinir bunca acının üstesinden
gam yemeyi meslek edinmiş 
acıyı ekmek etmiş sofrasına

inanmıyorum Metin Altıok'a

'Ulaş Yüksel

bildiklerimiz ve o keskin sezişlerimiz
aşmıyorsa tanrıların boyunu vah bize 
bir arpa boyu bile dem sürememişiz

Ulaş YÜKSEL / Büyük İnsanlık

derdimiz ne bizim 
ne zoru var bu uykunun bizle böyle

çok sevdim Nazım ustam çok 
dizindeki sızılar da beni
sen rahat uyu...

ve bakma böyle acizlendiğime 
vurmuş mührünü bir kere, 
kaçmak olur mu
mısra düşmüş felek alnımıza, 
şiirin gölgesinde uyumak miras bize

biz ki eeey 
gecenin gücü yetmez !
geceyi uyuturuz koynumuzda

'Ulaş Yüksel / Şairin Ninnisi

bir susuşu sezdim sende 
ondan bu sükuna pervane oluşum

ve; ben en çokta sana benziyorum 
kanatlarım yok ki yanacak

'Ulaş Yüksel

'' ben sana mecburum '' diyen mısra ey !
kaç yıl oldu kendi evimde bu mahpusluk
hani özgür kılardı şiir...
karardım günleri saymaktan artık
çentik atmaktan usandım etime

'Ulaş Yüksel

Eylül de bitti
geçti bütün kırgınlıklarım

aktı usumu yoklayan suyla
yüreğimin kiri pası

her ayın başında barışmalı insan kendiyle
hatta huy edinmeli kırılmamayı asla

'Ulaş Yüksel

aynı göğün kuşları kalblerimiz
yani diyorum ki; salıversek
bir bulutun içinde 
kaybolur muyuz umursuz

nasıl geçilir başka türlü 
altı yönden, beş duygudan
kırıp zincirlerini öyle hür
mekandan ve zamandan

eeey aşk! büyük şifacı! etme.
bak, yine kırıldı akıl fincanım
çalacak başka kapım mı var
derdim de sensin dermanımda
bir tek sen sararsın  yine yarayı

'Ulaş Yüksel
02.10.2014

en uzun cümleni kur
sevdiğini söyle mesela

sonra ben... 
ayna olayım büyük yüreğine

sırrımı dökeyim ellerine de
sen, sıkıca sarıl kendine...

'Ulaş Yüksel

çıkar aklının doruklarına 
yüreği ki; incelikli eşkiya
çıkmak olurda geçmek olmaz mı
bir kartalın gözünde ne ki dağ

keskin bakışlı bıçkın bir delikanlı
söker kendi tırnaklarını bir bir.haşin
kırk yıllık bir yorgunluktan sonra
varmadan henüz kırkına daha

silkinir, soyunur eski libaslardan 
düşürür gagasını vurarak kayalıklara 
artık aynı sada değil yankılanan 
ko vadiyi dost, çağını aşar bu söz.

Ulaş Yüksel

bir gönlüm var benim 
inci mercan yüklü, kilitli sandığım
bir gönlün var ki senin 
dağlardan yüce, ben sandığın.

'Ulaş Yüksel

kaç kent sığar bir İstanbul'a
her semtin bir başka şiir 
şairlerin ellerine sormalı seni
sana dair bütün soruları

Ulaş YÜKSEL

bir gece aşkın eşiğinden atlarsan eğer
bir nefescik otur, biraz soluklan, 
kapa gözlerini, kendine yaslan

Ulaş Yüksel

recep cumhurbaşkanı olmuş
tayyip başbakan hala
erdoğan ordunun başında
darbe planları yapıyor diyolar
meyhanelere uçakla dalacakmış

ilaca zam geldi bugün 
yüzde kırk hem de
sağlıkta iyileştirmeye gidiliyor
postmodern darbe bu mu acep
hastalıktan kıracak miilleti

'Ulaş Yüksel

mevsim kırmzıya döndü
iklim sıcak şarap artık
Akdeniz'de soğuk bira
çekilmez oldu İstanbul
Marmara'nın tadı kaçtı

ferman çıkarmış Sezar
Ankara'da içilmez artık
herif doğuştan sarhoş
en iyisi Ege yine
anason kokan rüzgar 
buzlu rakı şu İzmir

Ulaş YÜKSEL

dişlerimi karıştıracak mışım 
elime bir kürdan alıp kahvehanede
et yedim sanacakmış arkadaşlar
bırak allasen ...
nedir bu anlamsız gurur !
insan neden utansın ki fukaralığından
görmez misin bak, bir çuval kömürle 
koca bir milletin gözünü boyayanları
batsın o zenginliğiniz yerin dibine !
öyle pişkindir ki bunlar lağım çukuru ağızları
diyor ki; fıtratında varmış madencinin ölüm
bin kerre yuh olsun böylesi bir zihniyete

ve merak etme 
anlayacaksın elbet sende bir gün
o kömürle bilrikte neleri ateşe verdiğini
Soma yine kaynıyor, yine dönüyor o kanlı çark
kaç yetimin feryadı tütecek bacandan bilir misin
gör bak tarih kaydedecek bu kara lekeyi
parmakla gösterecek halkını soyan büyük ustayı 
biz değiliz aziziim, utanması gereken biz değiliz
kendi alınlarına çaldığı karadan onlar, 
o leş yiyiciler, o AKPabalar utansın

Ulaş Yüksel

yaz bir şiirdi bitti
Eylül'ün damından şiir yağıyor şimdi
kışa, şiirle ovuşturarak gireceğiz ellerimizi
bahara dal budak, domur domur şiir yine kısmetse

'Ulaş Yüksel / Şaiirin Hasadı

öyle bir zihniyettir ki kapitalizm
senin o büzüşmüş beyninde
gücü ve eşyayı ilah edinir, 
dostlarını kullanırsın hayasızca.

'Ulaş Yüksel

I-

İmdi senin gözlerinle yine seni
su gibi zeytin kokan mutfağımdan
yüreğinde biriktirdiğin güvercinlerle
selamlayacağım ölmez mananı
kabirlere sığmayan kamil akıl ey
şâd olsun ruhun
.
. eğil Hasan Dağı eğil bir yol
eğil de bir bak, bir dinle hele
asırlık bir selamı taşırım andacımda
kimin sesi değmiş sesime bildin mi
Nerden mayalanmıs ıslığım 
.
. imdi patlamak zamanı bir nehir ağzı gibi çoşkun
püskürtmek içinde biriktirdiğin ataşı taa arş-ı alaya
yamaçlarına yaslanan yiğitlerin türküleriyle ışık ışık
imdi savaşmak, inmek zamanıdır oluk oluk
küffarın tepesine tepesine ...

II-

vurun ozanlar vurun üç telliye 
yatman bu gece.ol parmaklar kanasın
şad olsun ruhu, ustam yücelerden dinlesin

saçılsın yeryüzüne sevdalar
barış olsun, kardeşlik olsun, sevi olsun
savrulsun bir harman yerinden 
kanaatkar sevinciyle Anadolu insanının
menevişlenerek şu ayın hüzmesinde bir bir 
dehşetle yoklarayarak bir ulusun hafızasını
insanı insan yapan yitirilmiş ne varsa.

kurulsun divanlar ol davalar görülsün
abanın gövdesine, nağmeler perde perde yayılsın 
diyipte çığıran dilleriniz, şu cihana cân olsun

vurun ozanlar vurun üç telliye
yatman bu gece.ol parmaklar kanasın
şad olsun ruhu ustam yücelerden dinlesin

'Ulaş Yüksel / Ruhi Ustaya

biliyorsun işte canımın içi 
na şuramda bir şeyler kanar hep
sen unutmadıkça beni

'Ulaş Yüksel

bulaşalım..
çay içeriz, kahvede olur

susarız uzun uzun

'Ulaş Yüksel

yanıbaşımdayken sen öyle uzak
şehirler girmişken aramıza 
köyler kasabalar, dağlar denizler 
bu denli yakın

sanırım görmediğim bir şeyler var yine 
bana benden ırak, 
yoklasam şöyle kendimi adam akıllı
bana benden yakın.

Ulaş Yüksel

bence korkma sevmekten
hem değil mi ki; 
en güzel yaralarımız aşktan

'Ulaş Yüksel

-

Govalarsan gaçar diyola

gaçsın diyorum gaçsın

umrumda değil dedikleriiz

o gaçsın, ben govalayım

ne olu yani ...

Elini golunu bağlamak mı aşk,

bu mu sabır dediğiiz erdem

Bilipdurun mu hem

ruhum yıkanır bu ataşla

Hakiki aşığım ben arkadaş

ne ben benzerim ne sevdiğm

sizin o tarif ettikleriize.

Düştük bi nazlı cerenin peşine

ceren ki ceren, gözleri goca bir orman

Dökülür altın suyu gürül gürül

saçları bir nehir,
çağlar omuz başlarından

Başlar bir uçtan bir uca guşlar

duttururlar bir göçmen gızın türküsün

vurur şavkı, gayaların alnına

aklımı başımdan alır yankısı

Kimseler bi şey demesin gaari

o nereyeee, ben oraya ...

varsın gaybolayım bu ormanda

osanmak olu mu gardaş bu işte

osanmak olu mu heç aşkta

'Ulaş Yüksel

on dört yaşında bir çocuğa
bak dikkat et;
on dört yaşındaki bir çocuğa !
terörist diyebilir 
on dört yaşından daha kıt akılları ile 
bu ülkede ki siyasi erk.

Ulaş YÜKSEL / Diplomalı Eşkiyalar

saat üç otuz 
sönmüş köyün ışıkları 
caminin üstünde, kilisenin hizasında, 
karanlığın tam ortasında 
üşür gibi titriyor bir ateş
başında  ki adam belli belirsiz 
elleri benimkiler gibi

göğe ağıyor kasılan şehveti, 
yay gibi gergin 
nurdan bir elma asılı semada 
iç geçiriyor ay yarım
sigarayı bıraktığından beri öyle güçlü
sıksa suyunu çıkarır taşın ve fakat,
içinden bir ses hep; 
deymez diyor deymez
yıkılıp duran şu mahşer yerinde 
delice koşturmaya

- hem ne uğruna !

yollar sizin olsun, 
çarşı pazar, ışıklı caddeler
olmazsa olmazlarınız topyekün sizin
ben acımdan öleyim 
ne çıkar...

inemem buralardan inmem, 
kaybolurum anlamsız kalabalığınızda
ayrılmam artık bu tenhalığımdan
Dokunmayın yalnızlığıma
yollar sizin olsun, yollarınız...
dağlar benim.

Ulaş Yüksel

hiç büyümeyen yanım, 
şimdi bile, doksanımda da eminim
bir cebimde iki mısralık bir şiir,
diğerinde ele avuca sığmayan haytalığım
zıttıyla kaimse her şey ki; öyle...
beni içimdeki çocuk büyütür

Ulaş YÜKSEL

turnalar geçiyor kafatasımın tavanından
mavi kırlangıçlar basıyor göğümü güzün habercisi
çığlık çığlık kafamın içi, yüreğim eriyor bastırdıkça eylül
gel, yasla başını omzuma soyunup tüm korkularından
koy ellerini avuçlarıma, üşümesin bu kış 
vehiçbir kış martı ellerin.

'Ulaş Yüksel / Serçe Ellerin

bir ağaç kesersin boylu boslu gencecik
öğünürsün kısasa kısas yerine fidan diktim diye 
halbuki onlarca fidanı taşır kollarında kıydığın genç 
işin matematiğini yapacak kadar bile çalışmaz kafan ?
nasılsa yer bu millet, çünkü senin gibidir milyonlarcası

Ulaş YÜKSEL

ve öyle bir dem gelir ki
küfr ile iltifat erir aynı potada
itibar etmezsin artık her ikisine de

anlam giydirmeden hiçbir şeye
yol olur, alırsın voltanı tebessümle
gidecek bir yerin de yoktur üstelik
kendinden başka ...

inkar etmek ne güç ! 
kırık aynalarda milyar kere sen
bir türlü şirk koşamaz İNSAN kendine

gam tutmaz sırrını 
ama fena tenhasındır artık
bu amansız yalnızlığın cenderesinde

'Ulaş Yüksel

aramızdaki onca mesafeyi 
bir tek şey dolduruyor canımın içi

öylesine tezat bir denklem ki bu 
bi'yokla şöyle gönlünü
iyi bilirsin sende

heyhat ...!
vuslat ayrılığa denk !
vuslat ayrılığa denk !

'Ulaş Yüksel

seninle en çok neyi seviyorum biliyor musun 
susmayı...
vurup bütün sözcüklerin boynunu 
öylece susmayı

'Ulaş Yüksel

o bir başınalığın muhteşem kalabalığı
şairlere sorulmayacak bir soru bu
- bilir misiniz siz de bu lirik taşkınlığı ?

ağzımı açsam öyle bir kalabalık iner ki avluya
sussam içime oturur pazar yeri
duyuyor musun sadrımdan yükselen sadayı sevgili
senin dudaklarınla çalıyorum milyar senedir ben bu ıslığı

'Ulaş Yüksel

yine insan eti kokacak belli ki bu kış 
kızıl kana bulanacak yine şu duraksız gök
kaç emekçi oturur Soma'nın tavanında bilir misin
forslu yıldız değil onlar çerçevesi fatiha ile süslenmiş

şahit oldun mu asansörlerle yükselen emeğe 
söylesene nasıl olur da ısınır hanen sönen ocaklarla, 
semaya ağan ağıtlardan göç yolunu değiştirirken turnalar

sahi; göğe baktın mı ömründe sen hiç ?

'Ulaş Yüksel / Asansör

Neden kendinden bile saklar insan 
Neden korkar kalbinin büyümesinden bu denli 
Efsaneciler taktı bilirim çalı kurusu elleriyle, çatallaşan dilleriyle..
Ey gönül, bir künye gibi taşırsin bin yıllardir koynunda acıyı
Bu yüzdendir kara sevdaya çıkmış adın
En büyük kambur oysa sırtında sevgisizlik

Hesapsız kitapsızken şu aşk pazarı
Tezgahında duran bu terazi de ne 
Öyle eziliyor ki kalabalıklar yutkunarak 
saklamaya calıştıkları o ağır yaraların altında. heyhat!
Kus o elmayı Adem babam... yolunuz yol değil
Duyun bilin ey ! bilmeyenlere de deyiverin bi'zahmet
Hesabım yok, dedem gibi bakkal olmayacağım ben.

'Ulaş Yüksel

sözün bittiği yerde başlıyor 
neşvüneva buluyor gönlüm
sadece sarılmak ister mi insan
yeter mi bu her şeyi anlatmaya

herkesle konuşursun
ama sustuğun bir tek kişi vardır 
onca gevezelikten sonra hem de
açsan ağzını saçmalarsın artık 

işte, tam da ordan başlar 
nakşedilmeye yürek levhana
sevda denen o kutsal nesne 
adamakıllı sustuğun yerden

elvada yoktur lugatında
merhaba da diyemezsin garip bir cilvedir iste
derin derin susmayı öğretir vurur yolunu, 
gaspeder dilinin altındaki tüm sözcükleri 

ey şiir, gecemi aydınlatan mısra ey
sen de olmasan, sen de olmasan !
kün kalemi dalmasa nun hokkasına
boğar beni içimde yükselen bu amansız tufan 

Ulaş YÜKSEL

şairim... 
bilirim sözün sihrini
aşığım şiire, hem delice
*
fakat susan kadınlar bilirim 
bütün kalabağıyla gönlünün 
ağız dolusu susan kadınlar
*
onların ellerinden başlar ilk mısra
ak ellerinden düşer kağıda emek
o kadınlar ki; şiirin özü
*
şairim... 
sözün hasını bilirim
tezgahımda ekmek kelam benim
*
fakat  kadınlar bilirim çalışkan
çelik gibi, işleyen
bütün gücüyle yüreğinin.ışıyan
*
o kadınlar ki ; nasıl da balkır
namuslu alınlarında emek 
anamdan bilirim.

'Ulaş Yüksel / İlk Mısra

yüreğimmiş sende kalan...
bilmiyordum oysa tekrar neden geldiğini
yüzün farklı olsada gelen sendin yine
sırrı dağıldı şimdi tüm aynaların
dağıldı sihri bütün eski sevdaların
gidebilirisin, fakat kalabilirsinde
sevebilirim, üzülmemde gidişine
hep bana çıkıyor artık nasılsa 
bilip bilmediğim bütün sokaklar 
kaybolmaktan korkmuyorum...

'Ulaş Yüksel / AYN'A

sokak beni çağırıyor 
uzayıp giden o kapkara asfalt
uzanıp boylu boyunca 
yıldızları seyrettiğim o kayalık
kafatasıma asılmış kandiller gibi
öyle çoklar ki oradan bakınca
sokak lamlabarına küs olay yeri
kafamın içi, safi nur sanki,
ya o kuş seslerinene demeli
göğsümün kafesinde öyle neşveli
o kanaryalar, Mayıs'ın rüz-gar gülleri

ve ben, genellikle her zaman
sanki bir yağmur oluyorum öyle ılık ılık
tenim bir elekmişte içimden geçiyor muşum
öyle latifmiş vucudum o demler
ve emiyor, emiyor emiyor... 
üzerine yattığım o yumuşak kaya
sonra ne ben, 
             ne yağmur, 
                          ne o kaya
deli zannedip götürecek aynasızlar
çamlığın arasında semah ururken birgün
ama ne tuhaf ki; artık bunu da umursamıyorum
kimbilir belki bir tımarhaneye yatırırlar da
rapor bile alırım 'yaptığından sual olunmaz' diye 
neyse ney bre! çok çene ettik gene
gecenin güne kavuştuğu yere
de be deli gönlüm, 
aaaydi gidelim...

Ulaş YÜKSEL

sonra uzandım gecenin koynuna 
iki seksen, bir doksan boyumla öyle upuzun 
ama artık ben uyutuyorum geceyi  dizlerimde sallayıp
türlü türküler icat ederek, sonu ya gam, yahut bir kayıp 
nasıl bulunur ki karanlıkta kaybolanlar 
biriniz anlatıversin bunu bana 
yarası da belli olmuyor ki sarsam hani 
hep siyah akıyor karanlığın kanı
unutsakta bir çoğumuz hala akıyor 
alışılmamış bir acı var bir yerlerde 
araya onca şey girsede hala inliyor o dağ 
ve arsız beyaz adam karnını şişirmekle meşgul hala
gözkapaklarımdan ağır düşer yüreğime bunca olup duran
işte böyle arkadaş, bazan uyku tutmuyor işte
insan olanın insan yanını...

Ulaş YÜKSEL / Ben Uyuturum Geceyi (Soma)

Hiç durulmasın sularım / yoksa kokarım ben / Ulaş

ve ben 
bir tek kadını severim hep aslında
çok azınız bilir bunu

o burçtan o burca uçarım bir anka gibi 
kayıtlamam sevgimi
her yüzde sen

keder ey ! 
asla ağına düşüremezsin beni

'Ulaş Yüksel

seninle konuşacak çok kadın çıkar karşına
sen kelamın ötesinden bakabilen 
seninle susacak kadını bul
uzuuun uzun susacak...

Ulaş YÜKSEL

sen gülersin 
ben yanağımdaki gamzeyi farkederim
kalbinin aynası vurur alnıma
aklım ışır, yeniden gün doğar yüreğime
belki yüreğimde devrim olur

sonra bir kitap okursun
denize atarız tek tek koparıp sayfalarını
unuturuz ezberlenmiş ne varsa
belki susarız uzun uzun

bir plak koyarız pikaba 
dalarız mehtaba 
belki mehtap sen olursun

Ulaş YÜKSEL

şiirler okudu şuh sesiyle
manevi bir maya çaldı ki gönlüme 
ya tutarsa dedik. tuttu

şimdi dibine kadar yaşamak için 
döndüm o duvarın önünden 
babamın kokusu çalınıyor burnuma
bir kahvenin kalabalığı sırtımda
öyle cigara kokuyorum 
ey keder nerdesin 
on üç yaşım ey !

ilk sevgilim, ilk ayrılıklar 
sevgiyle kucaklamak istiyorum
ey acı nerdesin ? uçtu

Ulaş Yüksel

söylediklerin beni ilgilendirmiyor artık
ben sesindeki gerçekliğe takmışım kafayı
anlattıkça eriyorsun bir buz dağı gibi içten içe 
kendini de inandırmaya çalıştığın yalanlarınla

sen hünerli bir arı olabilirsin bu kırda 
ve en güzeli ovanın dağın taşın ormanın
şimdilik dolaşmaya devam et dilediğince 
o çiçekten, bu çiçeğe...

fakat umutların tükendiği yerde
yedekte bekleyen sevgilin olamam, 
üzgünüm desem yalan olur 
üzgün değilim Eleni 

Ulaş YÜKSEL

haydi gönlüm yürüyelim biraz ama çocuklarla bu defa 
çekip tahtadan kılıçlarımızı karanlığa şimdi adım adım
bır ıslık tutturup ağzımızdan ışıklar saçarak

bütün uydurulmuş dinlerin üzerine yürüyelim cesurca
belki ocaklara gün doğar, 1 Mayıs sabahı 
umut ya aşımız, kimbilir, belki dirilir ölenler...

ama biz hep, aç mı kalacağız ? hayır !

meclisin kapısına kadar dayanır en çok
siyasi erkin  o en kalın zırhı yıllardır delinemeyen
BİR MASAL KADER DENEN ŞEY, sakın inanmayın siz

haydi çocuklar,  
ARTIK İNANMAmakla başlayalım  
bu işe biz !

Ulaş YÜKSEL / İnanmayın Çocuklar

böyle çalkalanmasaydı 
içimde şu koca umman
fısıldayamazdım kulağına 
o deniz kabuğunun hikayesini 
taşımasaydım na şuramda bu göğü  
nasıl anlatırdım kuşları sana ben
bir ateş ki bağrımda nice bin yıldır
tutuşur o alımlı kuyruğu Anka'nın
hiçliğe kanat vururken devirip dağları
hepliğin koynunda yanarak devleşir
şu tabiat ey! toprak anam,
ellerime bak şimdi 
ellerim anlatsın sana 
dört anasırrı 
ellerim...
         emeğin ekmekten 
                           daha kutsal olduğunu.

Ulaş YÜKSEL
19.05.2014

elimden tutuyor ak libaslı bir Bedreddin müridi
eteğinde kömür karası
vuruyor mührünü yeniden yeniden
vuruyor gürzünü yüreğimin orta yerine

ve ben yüzümdeki karadan utanıyorum
bundandır soluğumun böyle kesilmesi
ne gelir ki elimden yazmaktan gayri
ak kağıt üstüne kömür karası

Ulaş YÜKSEL / Kara Yazı

Hangi taşı kaldırsam 
altından AKreP çıkıyor

Duble duble kan içiyorsunuz
yollar.. kan kokuyor yollarınız

Ulaş / Duble Yol

hiçbir şey kaybetmedim 
hep kazandım şu hayatta ben
bilmiyorsun canımın içi.anlamıyorsun
benim kayıplarımdı bütün kazancım

misal; sen gidersin, 
ben daha çok sarılırım sana 
baktığım gider, gitsin...
gördüğüm hep bende kalır

Ulaş YÜKSEL / Ayna

gönlün kaynıyor mu arkadaş ! 
hayır hayır, birine felan değil ha
bütün evreni sığışmış buluyor musun kendinde
vucudun koca bir alemmiş de mesela
adım adım dolaşıyor muşun 
bir ıslık tutturarak kendi içinde

kafamın tavanı mavi gök, 
kafatasım yıldız alacası ...
ben mi senin koynunda uyurum, 
sen mi benim ey gece
şu sapaktan sağa dönsem, 
yine kalbim çıkacak karşıma...

Ulaş  YÜKSEL

kötü olan sen değilsin
meylettiğin işler fena

insandan değil ben
sözün gancığından osandım

Ulaş YÜKSEL

biraz daha şiir okusam 
ışıyacak aklının 
ve yüreğinin elleri

Ulaş YÜKSEL

kaç duygu sığar bir halıya
hangi duygu hangi rengi alır 
ayıptır zira, gizler tüm hislerini ustaca
bütün acısını, sevincini, sevdasını
tüm kazancını, amansız kayıplarını
ömrünü dokur bu bozkırın kadını
ilmik ilmik şol ardıç tezgahın başında
işlemeli mendillerde dalgın 
gürül gürül keçi sırtı kilimlerde
tüm tansıklarıyla dokur gönlünü 
koca bir ömrü, emeğin tezgahında

Ulaş YÜKSEL

Benim yolculuğum da şiirle 
iki mısra düşerim, biri pencere kenarı

Gökkuşağı fışkırır andacımdan 
Alnımda o güneşli gün

Ulaş YÜKSEL

Tahir Zühre'yi sevmeseydi 
yahut hiç sevmeseydi
ne kaybederdi Tahir'liğinden ?

'' kalbi kururdu Tahir'in ''

Ulaş Yüksel

bahar gelir belki dağlarına
giyer bir türkmen kızı gibi 
al çiçekli yeşil entaresini 

seninle severim belki bu kenti ...

Ulaş YÜKSEL

ne acayip bahar...
gözlerin fesleğen kokuyor

nasılda patlıyor karanfil
ağzında sardunyalar

öyle kırmızı ki gülüşün,
tüm avluda kokun yankılanıyor 

Ulaş YÜKSEL

kim demiş Ulaş işsiz diye
kolay mı bu saatte kalem tutmak
yüreğinin dehlizlerine dalıp nefessiz 
bu büyük fırtınada inciler çıkarmak

kömür mü sandın 
şu kağıda düşen karayı sen
öyle kolay mı 
duyguların göçüğünde kalmak
her seferinde yeniden ...
ölüp ölüp dirilmek

kendi yüreğine 
sırtını dönen insanların dünyası bu
heyhat !
yüküm ağır ki ağır,
kaç şairin ruhunu taşırım ey !

bir satır arasından 
bağırsam şöyle avazım çıktığı kadar
'' sesimi duyan var mııı ''
söyleyin hadi 
kaçınız işitir yıllanmış naramı

beni ancak, bu ekmeği bölenler kardeşçe
beni ancak, yüreğinden paylaşanlar 
sofrası kağıt, aşı kelam olanlar
beni ancak, en çokta beni... 
kalem işçileri anlar 

Ulaş YÜKSEL

kaç adamın daha teninde,
arayacaksın terimi...
hayır bilmiyorsun, 
malesef uykudasın daha

ah sen ...
öyle koklamadın ki beni
emeğin miski o,
ekmekten daha kutsal

uzun lafı sevmezsin bilirim
ellerimden başla, gözlerime bakmaya
sevmek diyorum canımın içi;
ince işçilik ister.

Ulaş YÜKSEL / Misk

sözün bittiği yerden başlıyorsun sen
ve senin sustuğun yerden başlıyor 
şimdi konuşmaya ellerin 
ellerin de susuyor sonra 
sonra gözlerin ...
devleşiyor o sıska bedenin 
nerden, nasıl öğrendin
bütün gövdenle böyle taş kesmesini
yırtıyor karanlığın perdesini
yüreğinin sessizliği

derken; dalıyorum yine ansızın
yepyeni bir düşün macerasına
atlıyoruz bir yokluğun üzerinden 
semahlar dönüp, çarklar ururak
karıp kendi hamurumuzu nihayet
var ederek kendimizi yeniden
ellerimizden başlayarak
yağmurlu bir Nisan sabahı
koynunda yedi renk ebemkuşağı
vurulmuş yatıyor göğsümde 
saçlarının ormanı 
döşümde ıslak toprak kokusu
tekrar tekrar sevişerek soluksuz
bunca açlığa kuşanıp kılıçlarımızı 
tek tek vuruyoruz, tüm tanrıların başını 

Ulaş YÜKSEL

benim toprağımda suret bulur
baş verir senin o çalışkan ellerin
ey esmer güneş 
olmasa tenim ne kıymetin var 

parlamasa sevgilinin gözleri aşkla
içim ısınır mı yine böyle, hadi söyle
senin bu şavkın bilir misin nerden gelir

kim tutar bu suyun başını 
Leyla bakır ibriğini nerden doldurur
Mecnun urmasa bu çarkı öyle sermest
hangi dağın ardından yükselir böyle gün

bir adın ışk ise bir adın aşk senin
şu gönlümde ki bahar olmasa ey
hangi toprağı okşar seviyle sıcak ellerin

Ulaş YÜKSEL / Limon Çiçeğim

bunca kalabalığın arasında
bu denli yalnızlaşıyorsam eğer
işte bu senin suçun...

bu suçu işlemeye devam et.

Ulaş YÜKSEL

Boşver şimdi bunları azizim
şiiri sever misin şiiri
ya türküleri ..

resim çizer misin hiç
bir manzarayı seyretsende olur
ayak üstü iki dakika soluklanıp

içitiğin olur mu 
günde üç demlik birden 
sarhoş olur musun hiç çayla

en az bir saat vakit ayırmalı insan kendine
yürümeli hergün çok kısacık da olsa
elleri ceplerinle bir başına.öyle hür

dans eder misin dans 
yüreğindeki melodiye karılıp
öyle içinden gedldiği gibi

avludaki erik ağacının dibinde durup,
sevdalanır mısın patlayan tomurcuğa
her bahar yeniden devinir mi sinende aşk

yemişim işini gücünü 
evini arabasını, yatını katını...
bana şu söylediklerimden bahset

şiiri sever misin şiiri ?

Ulaş YÜKSEL / Sultan Süleyman

neden terler ellerim böyle yokluğunda
ya kalemimden damlayan emek
atmasam kendimi şu maviye
boğar bu keşmekeş beni

işte bunun için 
bu kadar tuzlu bu deniz
hadi terime karıl parlasın tenin 
hadi, iyot koksun saçların..

Ulaş YÜKSEL / Andacım Deniz